یک پژوهشگر موسیقی عنوان کرد

  • کد خبر : 46877
  • ۲۲ دی ۱۳۹۲ - ۸:۵۱

یک پژوهشگر موسیقی،گفت: موسیقی محلی کومش به نسل های بعدی منتقل نشده و همین به مرگ تدریجی موسیقی این خطه می انجامد. روح الله کلامی در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا) استان سمنان، با اشاره به مرگ برخی از آخرین بازماندگان موسیقی بومی استان سمنان در سال های اخیر، تصریح کرد: بطور مثال حیدرقلی […]

یک پژوهشگر موسیقی،گفت: موسیقی محلی کومش به نسل های بعدی منتقل نشده و همین به مرگ تدریجی موسیقی این خطه می انجامد.

روح الله کلامی در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا) استان سمنان، با اشاره به مرگ برخی از آخرین بازماندگان موسیقی بومی استان سمنان در سال های اخیر، تصریح کرد: بطور مثال حیدرقلی قانع پور از آخرین بازماندگان کمانچه نوازی دامغان بود که شوربختانه بی آنکه داشته ها و دانسته های وی به نسل بعد منتقل شود،درگذشت. و یا “قاسم نجفی” یکی از آخرین “سحرخوانان و مناجات خوانان موسیقی شمالشرق کومش بی آنکه آواز و آوازه اش بطور جدی شنیده شود خاموش شد.

وی تصریح کرد: البته بخشی از هنر این نوازندگان محلی در تحقیقی که انجام شده ضبط شده است اما بدون تردید همه میراثی که آنها با خود داشتند به نسل بعد منتقل نشده است.

وی به وجود تک چهره های شاخص در برخی نواحی مختلف استان اشاره کرد و افزود: بسیاری از این نسل بی آنکه میراث گذشتگان را به نسل امروز سپرده باشند، درمی گذرند.

وی با بیان اینکه آخرین بازماندگان موسیقی بومی کومش از نظر معیشتی وضعیت مناسبی ندارند و همین به خاموشی بیش از پیش آنها در موسیقی استان انجامیده است، گفت: اگر در یکی دو دهه گذشته بر روی موسیقی محلی کومش کار جدی صورت می گرفت چه بسا ، کسانی نظیر حاج قربان در موسیقی خراسان،شاهمیرزا مرادی در موسیقی لرستان و یا شیرمحمد در موسیقی سیستان و بلوچستان از موسیقی کومش نیز به دنیا معرفی می شدند.

وی اضافه کرد: آخرین بازماندگان موسیقی کومش باید بطور جدی معرفی و حمایت شوند تا کم کم با حضور در جشنواره های داخلی و خارجی به معرفی موسیقی کومش بپردازند.

این پژوهشگر، علی خان گودرزی “قشمه”نواز چیره دست روستای نام نیک و علی گیلوری نوازنده نی ساربانی- چوبانی از روستای قلعه خرابه آرادان را از جمله نوازندگان گمنانی دانست که پتانسیل مطرح شدن در سطح ملی را دارند.

این پژوهشگر موسیقی با بیان اینکه موسیقی کومش را کسی نمی شناسد،افزود: متاسفانه منابع نوشتاری جامع علمی پیرامون موسیقی بومی استان سمنان وجود ندارد و همین به ناشناخته ماندن گنج موسیقی بومی این خطه دامن زده است. ضمن اینکه علاوه بر این پیرامون فرهنگ شفاهی استان منابع جامعی وجود ندارد.

وی به تنوع قومی و زبانی مردم استان اشاره کرد و گفت: مهمترین ویژگی موسیقی کومش در همین تنوع قومی است.موسیقی کومش در حالی که از موسیقی بومی خود برخوردار بوده،از موسیقی نواحی مختلف و همسایه تاثیر و الهام گرفته و به غنای موسیقی خود افزوده است.

وی در همین ارتباط به نی بومی این استان و تفاوت های آن در نواحی مختلف استان اشاره کرد و گفت: ساز نی محلی ،تقریبا در همه جای ایران وجود دارد اما این ساز در مناطق مختلف کومش ،ساختمان متفاوتی پیدا می کند بطوری که در شمال شرقی استان سمنان این ساز با تاثیر پذیری از موسیقی ترکمن صحرا، در شمال متاثر از موسیقی مازندران و در جنوب از ساز نی مناطقی نظیر یزد و بیرجند و جندق تاثیر گرفته است و این تاثیر هم در ساختمان نی و هم در شیوه نوازندگی نی نوازان کومش خود را نشان داده است.

وی با بیان اینکه استان سمنان یکی از بکرترین فرهنگهای موسیقی کشور را دارد افزود: در استان سمنان ترکیبی از فرهنگ های بلوچی، ترکمن،فارس، کرد،طبری،سیستانی،بلوچی و ترک وجود دارد و این تنوع قومی و موسیقایی باعث بوجود آمدن کلکسیونی از زبان ها و موسیقی های متنوع و متلون در استان شده است.

منبع: ایسنا
لینک کوتاه : https://musiceiranian.ir/?p=46877

    برچسب ها

    مطالب مرتبط با این خبر

    ثبت دیدگاه

    مجموع دیدگاهها : 0در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : ۰
    قوانین ارسال دیدگاه
    • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
    • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
    • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.