همه مطالب: مصاحبه

آواز پارسی به روایت ناظری‌هاگفت‌و‌گو با شهرام و حافظ ناظری در آستانه برگزاری کنسرت‌ شاهنامه خوانی در ایران

در میان اهالی موسیقی، شاهنامه سترگ فردوسی برای خیلی‌ها دغدغه ویژه‌ای نبوده است؛ شهرام ناظری را اما به نوعی می‌توان آوازخوان پیش قراول روایت‌های هفت خوان رستم نام برد. در روزگاری که حتی نامی از شاهنامه در موسیقی نبود او به همراه حافظ ناظری فرزندش، الحان صحیح پارسی را به گوش همه رساند. نام ناظری‌ها حالا دیگر با فردوسی گره خورده است و امروز پس از سه دهه شاهنامه فردوسی در ایران روی صحنه موسیقی می‌رود. این کنسرت با عنوان «آواز پارسی، افسانه و مهر» قرار است برای حراست از زبان پارسی و تلفظ صحیح واژه‌ها در حوزه آواز ایرانی و پرهیز از به‌کارگیرى الحان عربی و انتقال آن به نسل آینده تلاش کند. به مناسبت برگزاری این کنسرت با استاد شهرام ناظری و فرزندش حافظ گفت‌و‌گو کردیم که در ادامه می‌خوانید.

شهرام ناظری:
+اشعار فردوسی به عقیده من یکی ازمهم‌ترین بخش‌های شعر و ادبیات ایران است
+شاهنامه ادبیات و ملیت ما ایرانی‌ها است
+قرارهم براین است که در آینده نزدیک کارگاه موسیقی آوازی راه‌اندازی کنیم

حافظ ناظری:
+«ناگفته» کاری است که از زمان خودش جلوتر بوده و طبیعتاً آنطور که باید و شاید هنوز درک نشده است

«کمبودی را در موسیقی ایرانی حس می کردم »گپُ و گفت «موسیقی ایرانیان» با «حسین بهروزی‌نیا» عضو گروه دستان: رجعت دوباره ای با گروه دستان و شهرام ناظری داریم

موسیقی ایرانیان – علی نامجو: «حسین بهروزی نیا» یکی از برجسته ترین نوازندگان ساز عود است که دوستداران و علاقه مندانش از اندک زمان حضور او در ایران بیشترین بهره را می برند و در مستر کلاس های این هنرمند شرکت می کنند. این آهنگساز، نوازنده و استاد موسیقی ایرانی سال هاست بار سفر را بسته و برای ادامه زندگی راهی کانادا شده است. هر از چند گاهی که هوای دیار بر سرش می زند به ایران می آید و در این مدت سعی می کند با برگزاری کلاس هایی، پاسخ محبت علاقه مندان به موسیقی خود و البته هنرجویان این ساز ایرانی را بدهد. او که سابقه کار با بزرگانی چون محمدرضا شجریان و شهرام ناظری را در کارنامه دارد، قرار است پس از سال ها رجعتی با گروه دستان و شوالیه آواز ایران داشته باشد و علاقه مندان به موسیقی ایرانی را غافلگیر کند. حسین بهروزی نیا که آهنگسازی صاحب سبک در موسیقی ایران زمین محسوب می شود، از حرکت جدید و متفاوت خود با ما صحبت کرد. او بر این باور است که جای خالی یک نوع از موسیقی در موسیقی ایرانی به شدت حس می شده و از این روی جدیدترین اثر خود را به پر کردن این خلأ اختصاص داده است. گفت و گوی سایت خبری و تحلیلی «موسیقی ایرانیان» با بهروزی نیا را در ادامه می خوانید.
+مستر کلاس هایم در شیراز سطح خوبی داشت
+در خارج از کشور یک سال قبل باید برای گرفتن سالن اقدام کنیم
+در کانادا به موسیقی دان ها کمک مالی بلاعوض می کنند

«آهنگسازهای ضعیف دلیل افت موسیقی ایران هستند»گفتگوی «موسیقی ایرانیان» با «سجاد پورقناد»: نیاز به کمالگرایی داریم

موسیقی ایرانیان – علی نجفی ملکی: اگر اهل مطالعه نوشته های مربوط به موسیقی باشید حتما نام «سجاد پورقناد» برای شما آشناست، او سردبیر قدیمی ترین مجله اینترنتی روزانه موسیقی به نام «گفتگوی هارمونیک» است. البته فعالیت در عرصه مطبوعاتی (اینترنتی و کاغذی) تنها بخشی از فعالیت های پورقناد را تشکیل می دهد. وی غیر از فعالیت گسترده در زمینه نقد، گزارش و مقاله نویسی، تلاش های قابل توجهی در زمینه تولید و اجرای موسیقی داشته است که شامل آثار مختلفی از نوازندگی، خوانندگی و در این اواخر آهنگسازی می شود. همچنین پورقناد دبیری شش دوره جشنواره نوشتار ها و سایت های موسیقی را برعهده داشته و به مدت شش ماه نیز معاون و مشاور علی رهبری در ارکستر سمفونیک تهران و ارکستر سازهای ملی بوده است. سایت خبری و تحلیلی «موسیقی ایرانیان» با این هنرمند گفتگویی انجام داده که در ادامه می توانید دنبال کنید.

+همانقدر که تحت تاثیر آموزه های اساتیدمان در دوره تحصیل هستیم، تحت تاثیر محیط زندگی هنری خود هستیم
+عنوان ها را بهتر است از طرف جامعه موسیقی و منتقدان دریافت کنیم
+بیشتر هنرمندان موسیقی ایرانی بعد از ورود به دهه سوم زندگی خود، نه تنها پیشرفتی نمی کنند بلکه سال به سال ضعیف تر نیز می شوند
+مسئله نقد مسئله اندیشه است، نسبت به هر دستگاه فکری پیچیده طبیعتا یک دستگاه نقد پیچیده هم می تواند وجود داشته باشد
+همه ما می توانیم بالقوه منتقد باشیم

«زبان موسیقی بین المللی است»گپُ و گفت «موسیقی ایرانیان» با داود گنجه‌ای: موسیقی با نوآوری زنده می‌ماند

موسیقی ایرانیان – علی نامجو: نزاع و درگیری میان عده ای از طرفداران موسیقی غربی و ایرانی و به کار گیری عبارت موسیقی غیر علمی و موسیقی غیر احساسی از سوی این دو گروه برای تخریب ژانر مقابل یکی از بحث هایی است که از سال ها قبل تا امروز مورد توجه بوده است. در این میان نبود منابع مکتوب در عرصه موسیقی ایرانی همچون دیگر انواع هنرهای این سرزمین مسئله ای است که ممکن است مخاطب عام را به قضاوتی رهنمون کند که البته چندان همه جانبه نیست. شاید نظرگاه استاد «داود گنجه ای» کمانچه نواز و ویولنیست صاحب نام ایرانی که تجربه بیش از نیم قرن نوازندگی و تدریس را در عرصه موسیقی ردیفی و دستگاهی و موسیقی غربی در کارنامه دارد، بتواند مسئله را تا حدود زیادی حل کند. او که ردیف کمانچه را نزد عبدالله جهان‌پناه و نواختن ویلن را نزد ولفگانگ والیش، استاد اتریشی، فراگرفته، با سایت خبری و تحلیلی «موسیقی ایرانیان» گفت و گویی انجام داده و به بررسی وضعیت عرصه مکتوب در زمینه موسیقی ردیفی و دستگاهی ایرانی پرداخته است.+نمی ‌شود سی روزه موسیقی آموخت، برخی کتاب ها که تبلیغ چنین موضوعی را می کنند وجودشان توهین به مردم است
+ما در کشورمان در مکتوب کردن آثار موسیقی ضعیف عمل‌ کرده‌ایم
+آن کسی که موسیقی را به شکل سینه به سینه یاد می‌گیرد، ظرافت‌ها و ریزه‌کاری‌های موسیقی را بهتر خواهد شناخت
+در همه کتاب‌های تألیف شده برای موسیقی ایرادات زیادی وجود دارد که باید برطرف شود

«ایرانه خانم از هیچ فرم و قالب ثابتی تبعیت نمی‌کند»پیمان سلطانی: در «ایرانه خانم» به دنبال هویت (Identity) بوده‌ام

دومین نشست «شنیدار» پروژه موسیقایی «ایرانه خانم»، اثر تازه «پیمان سلطانی» با همکاری بیش از ۱۴۰ مجری هنری، هفته دوم خرداد ماه ۱۳۹۶ برگزار می‌شود. به همین بهانه گفتگویی با خالق این اثر داشته ایم که در ادامه می توانید دنبال کنید.

– پیمان سلطانی:
+هدف این بوده که مکتبی در موسیقی کلاسیک ایران بوجود آید
+ما آهنگسازان برجسته‌ای در موسیقی کلاسیک ایران داشته و داریم، اما متأسفانه موضوعی به نام هویت در آثارشان جایگاهی ندارد (هویت ملی، هویت فارسی و ایرانی)
+یک مکتب موسیقی کلاسیک ایرانی را با بضاعت و تصور خودم خلق کرده‌ام که البته باید منتظر انتشار این اثر بود و در مقابل قضاوت عادلانه منتقدین، دید که در این خلق این اقدام موفق بوده‌ام یا نه
+در این اثر بخش‌هایی از موسیقی تراژیک است، بخش‌هایی دراماتیک است و بخش‌هایی هم وجهه رمانتیسم دارد و این‌ها مدام با یکدیگر مقابله می‌کنند.

«نام ها همیشه در بین خواص ماندگار می شود»گپُ و گفت «موسیقی ایرانیان» با اردوان کامکار: دیگر دوره سطحی نگری و ژانگولربازی گذشته است

موسیقی ایرانیان – علی نامجو: «اردوان کامکار» بعد از چهل و پنج سال سنتور نوازی الان به جایی رسیده که می توان از او به عنوان یکی از قله های موسیقی امروز ایران یاد کرد. نوازنده ای که جزو معدود نوازندگانی است که دو دستانش قدرتی برابر دارند و همین نیز مضراب های چپ و راستش را یکدست کرده است. او مثل تمام اعضای خانوده اش خلاق است و یاغی. اردوان کامکار سنتور نوازی را زمانی رو کرد که موسیقی بی کلام و بی خواننده در میان مردم طرفداری نداشت. اما اردوان کامکار با آلبوم «دریا» خیلی کارها کرد و راه ها رفت و خوش درخشید. اردوان کامکار بارها و بارها عنوان داشته که به کار هنری به چشم یک مبارزه نگاه می کند. این هنرمند خلاق معتقد است کار هنری یعنی جنگیدن با خیلی عوامل که جلوی کار هنرمند را می گیرد. او که اخیرا در شیراز کنسرتی موفق برگزار کرد و به تازگی نیز کتابی از ایشان به نام مجموعه قطعات «اردوان کامکار» توسط نشر نای و نی به چاپ رسیده، این هنرمند در گفت و گوی پیش رو با سایت خبری و تحلیلی «موسیقی ایرانیان» از ماجرای آخرین مبارزه اش در شیراز می گوید.+وقتی فلان خواننده را که موسیقی اش مال قهوه خانه است در بهترین سالن های تهران و ایران اجرا می کند این بدان معناست که جاهای ما عوض شده است.
+موفقیت پدرم در درک موسیقی و تربیت ما تا اندازه زیادی مدیون سواد موسیقی او بود
+سلیقه عام مردم به درد ماندگار شدن یک اثر نمی خورد

سایت خبری و تحلیلی «موسیقی ایرانیان»، پای صحبتهای بی‌تعارف و صمیمی «سامان احتشامی» نوازنده پیانو و آهنگساز نشستسامان احتشامی: اگر کار نکنم دیوانه می‌شوم، دق می‌کنم

موسیقی ایرانیان – مهدی فیضی صفت: سامان احتشامی، نوازنده مشهور پیانو به واسطه خلاقیت‌ها و کارهای متفاوتی که در زمین موسیقی انجام داده نام خود را بر سر زبان‌ها انداخته است. آثار او مورد توجه طیف عظیمی از علاقه مندان به موسیقی قرار گرفته و البته از سوی دیگر با انتقاد برخی از اهالی فن رو به رو شده است. مرحوم مصطفی کمال پورتراب که سال‌ها استاد سامان احتشامی بوده، یکی از منتقدان کارهای او بود که در یکی از کنسرت‌هایش، نارضایتی خود را علنی کرد. این نوازنده پیانو علاقه فراوانی به ترکیب سازهای ایرانی و غربی در کارهای خود دارد، از همنوازی پیانو با بربت گرفته تا مکالمه پیانو با قانون که به تولید کارهای متفاوت و زیبایی منجر شده است. سامان احتشامی البته از وضعیت امروز موسیقی گله‌مند است و اعتقاد دارد در این آشفته بازار، آهنگسازان کمتر دیده می‌شوند و به همین علت مجبور می‌شوند گاهی از سر نیاز و نه خلق اثر هنری پشت ساز بنشینند. گفت‌و‌گوی سایت خبری و تحلیلی «موسیقی ایرانیان»، با این نوازنده و آهنگساز را در ادامه می‌خوانید.
+چیزی به اسم بازار موسیقی در ایران وجود ندارد
+اگر تعداد کارهای بیشتر و کوچک انجام دهم خیلی بهتر از کارهای بزرگ با ریسک بیشتر است
+مانداگار شدن صد در صد به شانس مریوط است
+کسی که در دانشگاه ما فارغ التحصیل موسیقی می‌شود حتما بی‌سواد‌تر از دوران راهنمایی‌اش است! چون در دوران راهنمایی لااقل بلد است ریاضی حل کند ولی وقتی فارغ التحصیل می‌شود آن‌ها را هم دیگر بلد نیست!
+شنیده شدن هر اثر به مسائل روز ارتباط دارد

«بسیاری از اساتید نواحی به حداقل امکانات هم دسترسی ندارند»گپُ و گفت «موسیقی ایرانیان» با «پروین بهمنی»: نباید خودمان را با برگزاری یک یا چند جشنواره موسیقی نواحی در سال گول بزنیم

موسیقی ایرانیان – سارا حیدرنژاد: پروین بهمنی، یکی از افرادی است که عمر خود را در راه حفظ، احیا و اشاعه موسیقی نواحی ایران صرف کرده تا شاید بتواند به زعم خودش گامی کوچک بردارد و این گنجینه عظیم را برای آیندگان به یادگار بگذارد. این بانوی محقق که در ایل قشقایی دیده به جهان گشوده، توجه ویژه ای به موسیقی مناطق مخصوصا زادگاه خود دارد. او کتاب های زیادی را به رشته تحریر درآورده که بخش اعظمی از این آثار به موسیقی غنی قشقایی اختصاص دارند. شهرت و اعتبار «پروین بهمنی» تا حدی است که فستیوال های زیادی چه در داخل ایران و چه در کشورهای مختلف اروپا و آمریکا، با نام او برگزار شده اند یا حداقل یک شب را با یاد این بانوی محقق و پژوهشگر به روی صحنه رفته اند. موسیقی نواحی آرام آرام در گرداب فراموشی فرو می رود و در هیاهوی موسیقی های پر سر و صدای امروزی گم می شود. پروین بهمنی بر این باور است که هر چند متولیان امر باید حمایت های ویژه ای در جهت حفظ این موسیقی انجام دهند اما دغدغه مندان این حوزه نیز خود باید آستین همت را بالا زده و در جهت احیای آن بکوشند. گفت و گوی سایت خبری و تحلیلی «موسیقی ایرانیان» با این بانوی پژوهشگر را در ادامه می خوانید.

+موسیقی نواحی اولویت مسئولان نیست
+انجمن موسیقی نواحی ایران می توانست اتفاقی بزرگ را رقم بزند
+همه مدعی هستند که باید کاری برای موسیقی نواحی انجام داد ولی هیچ کس نمی داند باید از کجا شروع کرد
+پرداختن به موسیقی نواحی، پرداختن به چند بحث بزرگ فرهنگی است
+موسیقی آذربایجان را در تمام نقاط جهان می شناسند ولی متأسفانه موسیقی ما با چنین پتانسیل عظیمی، شهرت موسیقی آذربایجان را ندارد
+در جشنواره فجر اخیر خوشبختانه تعداد گروه های موسیقی مناطق رشد چشمگیری داشت که نکته ای دلگرم کننده است

«رستاک یک سبک زندگی»گپُ و گفت بهاری «موسیقی ایرانیان» با اعضای گروه رستاک: اولین منتقدان رستاکیم

موسیقی ایرانیان – پریسا قاسم زاده: اگر بناباشد در عرصه موسیقی سال های اخیر از گروهی نام ببریم که برای ما ایرانیان یادآور نوروز و جشن های این آیین کهن باشد، به سختی به جز رستاک بتوان گروه دیگری را در ذهن تجسم کرد. این گروه موسیقی که از سال های میانی دهه هفتاد آغاز به کار کرد، با سرنای نوروز در دهه ۸۰ شمسی نام خود را به عنوان منسجم ترین گروه با درون مایه موسیقی اقوام و نواحی ایران به ثبت رساند از آن زمان تاکنون تورهای کنسرت مختلفی را در ایران و خارج از کشور برگزار کرده و اجراهای به یادماندنی را برای علاقه مندان به آداب و رسوم نواحی مختلف ایران فرهنگی رقم زده است. سایت خبری و تحلیلی «موسیقی ایرانیان» با «سیامک سپهری» (سرپرست گروه رستاک)، «فرزاد و بهزاد مرادی» و «سپهر سعادتی» که از قدیمی‌ترین اعضای این گروه هستند، گفت و گویی انجام داده و درباره شادیانه های موسیقی نواحی، روند حرکتی رستاک در این سال ها و آلبوم جدیدی این گروه «میان خورشیدهای همیشه» از آن ها سئوالاتی پرسیده که شرح آن را در ادامه می خوانید.

+شادی و غم سطح موسیقی را تعیین نمی کند
+افرادی هستند که با رستاک زندگی کردند
+تا خودمان لذت نبریم مردم هم لذت نمی برند
+مسیر ما منحرف نشده و تلاش می کنیم در این مسیر به خواسته های خودمان نزدیک تر شویم
+در فستیوال هایی که شرکت می کنیم به دنبال رقابت نیستیم

«جایزه بهترین آلبوم سال ماهنامه تجربه را به استاد «محمدرضا شجریان» تقدیم می کنم»گپُ و گفت «موسیقی ایرانیان» با «سالار عقیلی» درباره نوروز، انتخاب «از تنهایی گریه مکن» به عنوان بهترین آلبوم سال و غم فراغ «افشین یداللهی»

موسیقی ایرانیان- پریسا قاسم زاده: نام موسیقی سنتی و اصیل ایرانی در حوزه آوازی دستکم از دهه ۶۰ به بعد با دو نام بزرگ گره خورده است، محمدرضا شجریان و شهرام ناظری. با وجود فاصله گرفتن نسل جوان از موسیقی ایرانی در یک دهه اخیر صدایی از نسل نو توانسته بار دیگر توجهات را به سمت موسیقی اصیل ایرانی جلب کند. سالار عقیلی، خواننده ۴۰ ساله آواز ایرانی با اجرای آثاری ماندگار که هم رنگ و بوی موسیقی اصیل این مرز و بوم را داشت و هم نیاز مخاطب جوان را برآورده می کرد، به سرعت جای خود را میان مردم باز کرد و توانست از هر طیف و طبقه ای برای خود مخاطب جذب نماید. قطعه «ایران جوان» با صدای او به محبوبیت زیادی میان مردم دست پیدا کرد و بارها و بارها از رادیو و تلویزیون پخش شد. این خواننده آواز ایرانی که دانش آموخته تئاتر است به روند صعودی خود در اجرای تیتراژهای سریال های تلویزیونی از یک سو و ارائه آوازهای قابل اعتنا در همکاری با آهنگسازان شناخته شده از سوی دیگر ادامه داد و آثار ماندگار زیادی را خلق کرد. عقیلی اخیرا هم با انتشار آلبوم «میهن» در همراهی با استاد «محمدجلیل عندلیبی» و البته به دست آوردن عنوان بهترین آلبوم موسیقی سنتی سال ۹۵ در نظرسنجی ماهنامه تجربه، مورد توجه قرار گرفته است. این خواننده آواز ایرانی که می گوید تنها به عشق مردمش می خواند، چند روز قبل دوست و همراه صمیمی و قدیمی اش دکتر «افشین یداللهی» را بر اثر سانحه تصادف از دست داد. سایت خبری و تحلیلی «موسیقی ایرانیان» با او درباره این اتفاقات تلخ و شیرین سال ۹۵ گفت وگو کرده که در ادامه می خوانید.

+افشین یداللهی همیشه برای من یک حماسه سرای منحصربفرد بود
+بعد از دکتر یداللهی چه کسی می خواهد دست به خلق حماسه های ماندگار بزند؟!
+خودم را مدیون مردم می دانم و بنابراین می خواهم از همین مردم بگویم
+حالا که سال نو دارد از راه می رسد می خواهم از ملت شریف ایران بخواهم به فکر دیگر هم وطنانمان هم باشند و اگر کاری از دستشان بر می آید دریغ نکنند و بعد هم می خواهم آرزو کنم شرایط به گونه ای پیش برود که هم دولت مردان و هم دیگران دست به دست هم بدهند تا این فقر کم بشود چون وجود این تلخی ها و سختی ها مایه غم دل همه مردم است
+موسیقی ایرانی فقط برای سرگرمی نیست، قصه این هنر ارزنده قصه تاریخ و فرهنگ و تمدن کشوری است با سابقه ای طولانی. حکایت از زیست مردمانی دارد که از گذشته تا امروز الگو و مظهر صفات نیک و پسندیده بودند

تبلیغات

تازه‌ترین اخبار موسیقی ایران

عضویت در خبرنامه