همه مطالب: مصاحبه

موزیسین های کاربلدی که مسافرکشی می کنند«ارسلان کامکار» در گفت وگو با «موسیقی ایرانیان» از چالش های پیش روی موزیسین ها گفت

مهدی فیضی صفت: بحران مخاطب در موسیقی کلاسیک، یکی از دغدغه های دیرین فعالان این عرصه بوده که سبب شده در مواجهه با موسیقی های پس از خود از جمله پاپ، قافیه را حداقل در راستای اقبال عمومی ببازند. یکی از موی سپید کردگان موسیقی کلاسیک معتقد است از جمله مسائل مهم و تأثیرگذار در این اتفاق، درگیری های نوازندگان موسیقی ارکسترال با نیازهای اولیه زندگی است که روی کیفیت کار آنها اثر منفی می گذارد. ارسلان کامکار، نوازنده و آهنگساز شهیر و عضو گروه کامکارها بر این باور است که بحران مخاطب در موسیقی کلاسیک تنها به ایران محدود نمی شود و در همه جای دنیا وجود دارد اما دست کم نوازندگان اروپایی با دغدغه های مالی دست به گریبان نیستند. گفت و گوی سایت خبری و تحلیلی «موسیقی ایرانیان» با ارسلان کامکار در مورد بحران مخاطب در موسیقی کلاسیک را در ادامه می خوانید

+بحران مخاطب در موسیقی کلاسیک، مختص ایران نیست
+مشکل موسیقی ما بسیار عمیق است و در بحران مخاطب موسیقی کلاسیک خلاصه نمی شود
+با موسیقی پاپ ندارم اما بسیار علاقه مندم که بدانم صدا و سیما چه معیاری برای انتخاب قطعات جهت پخش در رسانه ملی دارد؟
+این که دوستانی بخواهند با ایجاد تغییر آن هم کنار گذاشتن آثار ماندگار آهنگسازان به نام در زمینه موسیقی کلاسیک و رفتن به سوی اجرای آثاری که در اصطلاح جوان پسند تر هستند مخاطب را به سالن های اجرای موسیقی بیاورند از نظر من یک توهم است
+رهبران ارکسترها باید دید گسترده تری داشته باشند. اگر این اتفاق رخ دهد، می توانیم امیدوار به افق های روشنی در موسیقی کلاسیک باشیم
+مدتی است تصمیم گرفته ام برای دل خودم کار کنم.

گفتگو با خواننده پیشکسوت موسیقی ایرانی و «مرغ سحر» خوانی اشنادر گلچین: ما همه مرغ سحریم

مجله صدا – زینب مرتضایی فرد: حال خوشی ندارد، حنجره اش مشکل پیدا کرده و به سختی حرف می زند، گمان نمی کنم با این شرایط بخواهد صحبت کند، اما موضوع مصاحبه را که می شنود انگار نمی تواند نه بگوید. «مرغ سحر» گویی سالهاست توانسته آنقدر با همه ما همراه باشد که نتوانیم از این عبارت دو کلمه ای به سادگی بگذریم. ما که هیچ، نادر گلچین که دیگر جای خود را دارد. خواننده ای که هر چند سالهاست نمی خواند اما صدایش از روزگار فعالیتش به یادگار مانده و گواه آن است که یکی از خوانندگان برجسته موسیقی ایرانی است. او دومین خواننده ای است که قطعه «مرغ سحر» را اجرا کرده و بی شک خاطرات زیادی از آن دوران دارد. با او درباره این موضوع گفت و گویی انجام دادیم.

+خواندن «مرغ سحر» لطایف و ظرایف خاصی را می طلبد و کار هر کسی نیست
+«مرغ سحر» درد هر زمانه ای است
+خوب و بد را ذائقه مخاطب مشخص می کند
+بازخوانی ها یک نوع تقلید خوب است برای شرایط موسیقی ما، موسیقی که مدام به سمت پاپ تر شدن پیش می رود و بخش ملی اش کمرنگ تر می شود

در آستانه کنسرت گروه «رستاک»، خواننده این گروه در گفتگو با «موسیقی ایرانیان» به شایعه جدایی سرپرستشان پاسخ دادفرزاد مرادی: رستاک بدون «سیامک سپهری» رستاک نیست

موسیقی ایرانیان – آذین آموزگار: هفته قبل خبری در یکی از خبرگزاری ها منتشر شده بود که البته بیشتر یک گمانه‌زنی بود و این سوال را مطرح می‌کرد که آیا «سیامک سپهری» از «رستاک» جدا شده است؟ سایت خبری و تحلیلی «موسیقی ایرانیان» برای پیگیری این خبر و یافتن پاسخی برای آن، گفتگویی با «فرزاد مرادی» انجام داده‌ که در ادامه می‌خوانید. فرزاد مرادی از اعضای هسته اصلی تشکیل‌دهنده رستاک، خواننده گروه و در غیاب سیامک سپهری سرپرست گروه بود و قطعا آنچه که او می‌گوید سندیت قطعی‌تری دارد ارتباط با آنچه در این گروه خوب و موفق موسیقی ایران می‌گذرد.

+نزدیک به بیست سال بود که رستاک داشت به سختی کار می‌کرد و سیامک هم همیشه در قلب این تلاش و کار بود، به همین خاطر سیامک واقعا نیاز به استراحت داشت
+سیامک وقتی که رفت مسئولیت اداره کل گروه را داد به پدرشان آقای منوچهر سپهری و مسئولین بخش هنری کار به من واگذار شد که از همه قدیمی‌تر بودم و به نوعی ریش سفید محسوب می‌شوم
+سیامک مرکز ثقل گروه رستاک است. حضور او در همه تصمیم‌گیری‌ها لازم است، به خصوص در ساخت قطعات

«هنرمندان روحیات بسیار حساسی دارند و به همین دلیل باید مراقب آنها بود»گپُ و گفت «موسیقی ایرانیان» با «کیوان ساکت» درباره دغدغه های این روزهایش

موسیقی ایرانیان – مهدی فیضی صفت: «کیوان ساکت» هنرمند نام آشنای ایران زمین جزو موسیقی دانانی است که اجراهای پر شماری را در نقاط مختلف دنیا به روی صحنه برده و همراه با نوازندگان برجسته جهان، ساز زده است. این نوازنده برجسته تار و سه تار که تألیفات متعددی هم در زمینه موسیقی دارد، ورک شاپ ها و مسترکلاس های بسیاری هم در خارج از ایران برگزار کرده و به همین دلیل تجربیات فراوانی از اجرا در آن سوی آب ها دارد. گفت و گویی را با این آهنگساز و نوازنده ترتیب دادیم و از تفاوت ها میان اجرا در ایران و خارج از کشور صحبت کردیم. البته کیوان ساکت از رئیس جمهوری ایران تقاضا داشت در دولت جدید خود نگاه ویژه تری به مقوله فرهنگ و هنر داشته باشد تا هنرمندان بتوانند با آرامش خیال بیشتری به فعالیت خود ادامه دهند. گفت و گوی سایت خبری و تحلیلی «موسیقی ایرانیان» با این هنرمند را در ادامه می خوانید.

+فرهنگ و هنر، مسائل ساده و پیش پا افتاده ای نیستند که بخواهیم به سادگی از کنار آنها عبور کنیم
+برخی اتفاقات دل هنرمند را به درد می آورد
+رئیس جمهوری نگاه ویژه تری به فرهنگ و هنر داشته باشد
+در ایران حتی برای ما بروشور چاپ نمی کنند اما در خارج ایران شرایط به کل متفاوت است!
+من و دیگر هنرمندان واقعا در وطن خودمان غریب هستیم
+کنسرت های من یک کنسرت معمولی نیستند، هر کنسرت من یک اتفاق هنری در خود دارد

از ماجرای دیدار نوازندگان با آیت‌الله بهشتی تا ازخودگذشتگی آن ۲۰ نفر که ارکستر سمفونیک را زنده نگهداشتندگفتگو با «مجید انتظامی»: دیگر عقده این را ندارم که رهبر ارکستر باشم چون بوده‌ام و عقده این را هم ندارم که آهنگسازی کنم چون کرده‌ام

نرگس کیانی: با مجید انتظامی، آهنگساز، نوازنده اُبوا و مدرس موسیقی تماس می‌گیریم و می‌گوییم وقتی برای گفت‌و‌گو می‌خواهیم. جواب می‌دهد: «اصلا دلم نمی‌خواهد مصاحبه کنم چون چیز نویی برای گفتن ندارم. چیزهایی را که باید بگویم گفته‌ام و چیزهایی را که مردم باید بدانند می‌دانند. این مصاحبه‌ها هم غیر از این که یک سری دشمن جدید برایم بتراشد، منفعت دیگری ندارد.»
+روزگاری که دولت نمی‌دانست با ارکستر سمفونیک چه کند
+تماشاگرانی که نمی‌دانستند دست بزنند یا صلوات بفرستند
+کتک‌خوردن نوازندگان در ورزشگاه ۱۲ هزار نفری

روایت گمگشتگی های موسیقی | تفاوت نگاه ها به موسیقی در دو ملکگپُ و گفت «موسیقی ایرانیان» با «فرامرز گرمرودی» درباره داشته های موسیقی ایران و آذربایجان

موسیقی ایرانیان – علی نامجو: دوره ای را برای آموختن سبک های مختلف آوازی نزد اسماعیل خان مهرتاش گذراند. عود را به عنوان ساز مورد علاقه فراگرفت و بعد ازتلمذ نزد استاد نریمان و حسین بهروزی نیا شیوه جدیدی را در نواختن ساز انتخاب کرد. با توجه به اینکه استفاده از ساز عود در ارکسترهای ایرانی تغییر کرده و گاهی عود، رباب و بم تار به جای هم مورد استفاده قرار می گرفتند، فرامرز گرمرودی تلاش کرد تا شیوه صحیح نوازندگی عود را به عنوان سازی مستقل در پیش بگیرد. فرامرز گرمرودی را به عنوان یک ایرانی در کشور آذربایجان در سطح معلم و استاد می دانند بنابراین در مهمترین شبکه تلوزیونی فرهنگی در این کشور یعنی مدنیت، تهیه کنندگی و اجرای برنامه موسیقایی مقام را به او سپرده اند. گرمرودی تا امروز در برنامه های موسیقایی زیادی در شبکه هایی نظیر آذتی‌وی و خزر به عنوان کارشناس موسیقی حضور پیدا کرده است. دریافت مدرک افتخار کنسرواتوار از کنسرواتوار آذربایجان از دیگر افتخاراتی است که این هنرمند ایرانی به دست آورده است. مدتی قبل میهمان این نوازنده، خواننده و آهنگساز ایرانی شدیم که هر از چندگاهی به خانه اش در تهران می آید و یاد ایام قدیم می کند. دامون شش بلوکی پژوهشگر و موسیقی شناس کشورمان باعث دیدار ما شد. در ادامه شرح گفت و گوی انجام شده سایت خبری و تحلیلی «موسیقی ایرانیان» با «فرامرز گرمرودی» را می خوانید.

+در ایران هنوز هم به موسیقی به شکل رسمی پرداخته نمی‌شود
+روی پول آذربایجانی‌ها عکس تار و کمانچه است، در حالی‌که در ایران هنوز مشکل نمایش این سازها وجود دارد!
+در این‌جا یک نفر با ۲ سال ساز زدن، ارکستر درست می‌کند و روی صحنه می‌رود. با جو سازی می‌شود چنین ارکسترهایی را تشکیل داد اما وقتی که یک قطعه را جلوی‌شان بگذارند و بگویند بنوازند، آن موقع عاجز می‌مانند
+باید یاد بگیریم که از دانسته‌های دیگران هم استفاده کنیم
+من سخت معتقدم که موسیقی مثل هوا است و همانطور که هوا را نمی‌شود مرزبندی کرد، میان موسیقی‌های مختلف هم نمی‌شود مرز کشید.

آواز پارسی به روایت ناظری‌هاگفت‌و‌گو با شهرام و حافظ ناظری در آستانه برگزاری کنسرت‌ شاهنامه خوانی در ایران

در میان اهالی موسیقی، شاهنامه سترگ فردوسی برای خیلی‌ها دغدغه ویژه‌ای نبوده است؛ شهرام ناظری را اما به نوعی می‌توان آوازخوان پیش قراول روایت‌های هفت خوان رستم نام برد. در روزگاری که حتی نامی از شاهنامه در موسیقی نبود او به همراه حافظ ناظری فرزندش، الحان صحیح پارسی را به گوش همه رساند. نام ناظری‌ها حالا دیگر با فردوسی گره خورده است و امروز پس از سه دهه شاهنامه فردوسی در ایران روی صحنه موسیقی می‌رود. این کنسرت با عنوان «آواز پارسی، افسانه و مهر» قرار است برای حراست از زبان پارسی و تلفظ صحیح واژه‌ها در حوزه آواز ایرانی و پرهیز از به‌کارگیرى الحان عربی و انتقال آن به نسل آینده تلاش کند. به مناسبت برگزاری این کنسرت با استاد شهرام ناظری و فرزندش حافظ گفت‌و‌گو کردیم که در ادامه می‌خوانید.

شهرام ناظری:
+اشعار فردوسی به عقیده من یکی ازمهم‌ترین بخش‌های شعر و ادبیات ایران است
+شاهنامه ادبیات و ملیت ما ایرانی‌ها است
+قرارهم براین است که در آینده نزدیک کارگاه موسیقی آوازی راه‌اندازی کنیم

حافظ ناظری:
+«ناگفته» کاری است که از زمان خودش جلوتر بوده و طبیعتاً آنطور که باید و شاید هنوز درک نشده است

«کمبودی را در موسیقی ایرانی حس می کردم »گپُ و گفت «موسیقی ایرانیان» با «حسین بهروزی‌نیا» عضو گروه دستان: رجعت دوباره ای با گروه دستان و شهرام ناظری داریم

موسیقی ایرانیان – علی نامجو: «حسین بهروزی نیا» یکی از برجسته ترین نوازندگان ساز عود است که دوستداران و علاقه مندانش از اندک زمان حضور او در ایران بیشترین بهره را می برند و در مستر کلاس های این هنرمند شرکت می کنند. این آهنگساز، نوازنده و استاد موسیقی ایرانی سال هاست بار سفر را بسته و برای ادامه زندگی راهی کانادا شده است. هر از چند گاهی که هوای دیار بر سرش می زند به ایران می آید و در این مدت سعی می کند با برگزاری کلاس هایی، پاسخ محبت علاقه مندان به موسیقی خود و البته هنرجویان این ساز ایرانی را بدهد. او که سابقه کار با بزرگانی چون محمدرضا شجریان و شهرام ناظری را در کارنامه دارد، قرار است پس از سال ها رجعتی با گروه دستان و شوالیه آواز ایران داشته باشد و علاقه مندان به موسیقی ایرانی را غافلگیر کند. حسین بهروزی نیا که آهنگسازی صاحب سبک در موسیقی ایران زمین محسوب می شود، از حرکت جدید و متفاوت خود با ما صحبت کرد. او بر این باور است که جای خالی یک نوع از موسیقی در موسیقی ایرانی به شدت حس می شده و از این روی جدیدترین اثر خود را به پر کردن این خلأ اختصاص داده است. گفت و گوی سایت خبری و تحلیلی «موسیقی ایرانیان» با بهروزی نیا را در ادامه می خوانید.
+مستر کلاس هایم در شیراز سطح خوبی داشت
+در خارج از کشور یک سال قبل باید برای گرفتن سالن اقدام کنیم
+در کانادا به موسیقی دان ها کمک مالی بلاعوض می کنند

«آهنگسازهای ضعیف دلیل افت موسیقی ایران هستند»گفتگوی «موسیقی ایرانیان» با «سجاد پورقناد»: نیاز به کمالگرایی داریم

موسیقی ایرانیان – علی نجفی ملکی: اگر اهل مطالعه نوشته های مربوط به موسیقی باشید حتما نام «سجاد پورقناد» برای شما آشناست، او سردبیر قدیمی ترین مجله اینترنتی روزانه موسیقی به نام «گفتگوی هارمونیک» است. البته فعالیت در عرصه مطبوعاتی (اینترنتی و کاغذی) تنها بخشی از فعالیت های پورقناد را تشکیل می دهد. وی غیر از فعالیت گسترده در زمینه نقد، گزارش و مقاله نویسی، تلاش های قابل توجهی در زمینه تولید و اجرای موسیقی داشته است که شامل آثار مختلفی از نوازندگی، خوانندگی و در این اواخر آهنگسازی می شود. همچنین پورقناد دبیری شش دوره جشنواره نوشتار ها و سایت های موسیقی را برعهده داشته و به مدت شش ماه نیز معاون و مشاور علی رهبری در ارکستر سمفونیک تهران و ارکستر سازهای ملی بوده است. سایت خبری و تحلیلی «موسیقی ایرانیان» با این هنرمند گفتگویی انجام داده که در ادامه می توانید دنبال کنید.

+همانقدر که تحت تاثیر آموزه های اساتیدمان در دوره تحصیل هستیم، تحت تاثیر محیط زندگی هنری خود هستیم
+عنوان ها را بهتر است از طرف جامعه موسیقی و منتقدان دریافت کنیم
+بیشتر هنرمندان موسیقی ایرانی بعد از ورود به دهه سوم زندگی خود، نه تنها پیشرفتی نمی کنند بلکه سال به سال ضعیف تر نیز می شوند
+مسئله نقد مسئله اندیشه است، نسبت به هر دستگاه فکری پیچیده طبیعتا یک دستگاه نقد پیچیده هم می تواند وجود داشته باشد
+همه ما می توانیم بالقوه منتقد باشیم

«زبان موسیقی بین المللی است»گپُ و گفت «موسیقی ایرانیان» با داود گنجه‌ای: موسیقی با نوآوری زنده می‌ماند

موسیقی ایرانیان – علی نامجو: نزاع و درگیری میان عده ای از طرفداران موسیقی غربی و ایرانی و به کار گیری عبارت موسیقی غیر علمی و موسیقی غیر احساسی از سوی این دو گروه برای تخریب ژانر مقابل یکی از بحث هایی است که از سال ها قبل تا امروز مورد توجه بوده است. در این میان نبود منابع مکتوب در عرصه موسیقی ایرانی همچون دیگر انواع هنرهای این سرزمین مسئله ای است که ممکن است مخاطب عام را به قضاوتی رهنمون کند که البته چندان همه جانبه نیست. شاید نظرگاه استاد «داود گنجه ای» کمانچه نواز و ویولنیست صاحب نام ایرانی که تجربه بیش از نیم قرن نوازندگی و تدریس را در عرصه موسیقی ردیفی و دستگاهی و موسیقی غربی در کارنامه دارد، بتواند مسئله را تا حدود زیادی حل کند. او که ردیف کمانچه را نزد عبدالله جهان‌پناه و نواختن ویلن را نزد ولفگانگ والیش، استاد اتریشی، فراگرفته، با سایت خبری و تحلیلی «موسیقی ایرانیان» گفت و گویی انجام داده و به بررسی وضعیت عرصه مکتوب در زمینه موسیقی ردیفی و دستگاهی ایرانی پرداخته است.+نمی ‌شود سی روزه موسیقی آموخت، برخی کتاب ها که تبلیغ چنین موضوعی را می کنند وجودشان توهین به مردم است
+ما در کشورمان در مکتوب کردن آثار موسیقی ضعیف عمل‌ کرده‌ایم
+آن کسی که موسیقی را به شکل سینه به سینه یاد می‌گیرد، ظرافت‌ها و ریزه‌کاری‌های موسیقی را بهتر خواهد شناخت
+در همه کتاب‌های تألیف شده برای موسیقی ایرادات زیادی وجود دارد که باید برطرف شود

تبلیغات

تازه‌ترین اخبار موسیقی ایران

عضویت در خبرنامه