اختصاصی از موسیقی ایرانیان ببینید و دریافت کنیدویدئو کلیپ «پریچهره» با آواز سینا سرلک منتشر شد

موسیقی ایرانیان – ابراهیم مولائی: ویدئو کلیپ تصنیف «پریچهره» به خوانندگی سینا سرلک از طریق سایت موسیقی ایرانیان منتشر شد.

به گزارش خبرنگار موسیقی ایرانیان، این قطعه تصویری از آلبومی به همین نام با آواز «سینا سرلک» و آهنگ‌سازی «پیمان خازنی» که توسط «انتشارات باربد» در سال ۱۳۸۹ منتشر شد، انتخاب شده است.

تصنیف پریچهره در مایهٔ شوشتری ساخته شده و به وسیله پویان رمضانی تنظیم شده است، همچنین شعر این قطعه از سروده‌های محسن شاهرودی است.

«پریچهره» به آهنگ‌سازی پیمان خازنی در چهارچوب موسیقی دستگاهی و با هدف برقراری تعادل میان تکنیک و احساس، آهنگ‌سازی شده است که این آلبوم دارای ساختاری روان است، یعنی روند ملودیک آن ساده، اما دارای چهارچوبی قوی و مستحکم می‌باشد.

در ادامه می‌توانید ویدئو کلیپ «پریچهره» را اختصاصی به صورت آنلاین از طریق سایت موسیقی ایرانیان مشاهده نمایید و در صورت تمایل با کیفیت بالا دریافت نمایید.

مشاهده آنلاین با کیفیت مناسب (حجم ۲۷ مگابایت):

[wp-jw-player src="http://musiceiranian.ir/download/video/9110/Sina Sarlak-EyParichehreh-Musiceiranian.FLV" ]

منبع: موسیقی ایرانیان Musiceiranian.ir

برچسب

10 دیدگاه برای این خبر “اختصاصی از موسیقی ایرانیان ببینید و دریافت کنید”

  1. علی مولاوم می‌گه:

    دیدنی بود، سینا سرلک از ایران رفتن؟

  2. mohammad می‌گه:

    سینا سرلک بزرگ مرد آینده موسیقی ایران :D

  3. mohammad می‌گه:

    کیفیت ویدئو عالی بود

  4. کامیار می‌گه:

    آهنگسازی این کار بسیار تاثیر گذار بود،با تشکر از جناب خازنی

  5. ارژنگ آ. می‌گه:

    مایه‌ی تاسف و شگفتی است که صنعت “ویدئوسازی” بر روی “موسیقی ناب” ایرانی؛ همراه و هم‌گام خود این موسیقی هیچ تکانی نخورده است. همان‌قدر که پنجاه سال پیش ویدئوها در استدیو ضبط می‌شد و تمام عناصر صحنه و هر چه در قاب دوربین دیده می شد، منحصر به خواننده بود؛ و خواننده که مجبور بود آن قدر”ادا – اطوار ” از خودش در بیاورد تا ویدئوی 5-4 دقیقه‌ای تمام شود و اکسسوار صحنه هم به یک حوض- فواره و نورپردازی صحنه، به یک رقص نور محدود می‌شد؛ بعد‌ها؛ در دهه‌ی شصت و هفتاد؛ خوانند‌گان تلویزیونی کت شلوارهای خردلی می‌پوشیدند و اکثرن در حواشی پارک ملت یا پارک-باغ‌های دیگر اطراف صدا – سیما می‌رفتند و ویدئو می‌ساختند و نسلی که آن موقع بچه بودند و کلیپ‌های درخشان آن سال‌ها را از خوانندگان پاپ و راک آمریکایی را از MTV می‌دیدند؛ از طرفی هم مجبور بودند 5 دقیقه تحمل کنند که یک نفر در باغی بچرخد و داد بزند که ” گل می‌روید به باغ، گل می‌روید” یا “بهار آمد و شمشادها جوان شده‌اند” و بی دلیل بخندد و به گل‌های اطرافش دست بکشد. هم بساط محتوا تهی بود( که بالاجبار بود و ایده‌ها محدود به طبیعت و جنگ و مذهب بود و انتخاب موسیقی‌ای که به گوش مخاطب عام می‌رفت، دست کارگران و کارمندان رادیو-تلویزیون بود) و فرم نیز (هم در موسیقی و هم در تصویر) عملأ در نازل‌ترین سطح‌ خویش؛ تنها کاری که می‌کرد این بود که چشم و گوش را دنبال نازیباترین منظره‌ها و اشیا بکشاند و بچرخاند و خسته کند.
    فاجعه این‌جاست که اکنون در سال 1391 هم گویا آن‌چنان فرقی نکرده است. همان‌طور که در کامنت‌ها می‌بینید، کیفیت عالی ویدئو مخاطب را به وجد می‌آورد و گویی همین برایش کافی‌ست. آیا واقعأ از صدا، موسیقی، دوربین های HD هیچ استفاده‌ی بهتری نمی‌توان کرد؟ آیا لوکیشن و اکسسوار باغ- حوض – فواره بیشتر مناسب همان برنامه‌های عروس و داماد نیست تا موسیقی ایرانی که قرار است و نیاز دارد که بازشناخته و بازشناسانده شود؟ حرکت‌های مداوم دوربین بر روی کرین‌ها و تیلت‌های پشت سر هم، براستی چه هدفی دارد؟حرکت‌های دوربین با کجای موسیقی در تناسب و هارمونی است؟ آیا ایده‌ای دست‌مالی شده و نخ‌نماتر از خزان و پاییز و برگ‌ریزان برای نشان دادن عشق‌های از دست رفته و اتمسفرهای نوستالژیک و یک خانم پری‌چهره‌ای که رفته‌است؛ وجود ندارد؟
    آیا آقای “مرتضا” که کارگردانی این ویدئو را بر عهده داشته است، در شعر آقای شاهرودی هیچ تصویر دیگری به جز عبارت ” ناگهان بهاران خزان شد” نیافته‌است؟ در هنگامی که موسیقی قرار است اصطلاحأ “جواب خواننده را بدهد” و خواننده باید سکوت کند؛ چرا مخاطب باید مثل ده- بیست – سی و پنجاه سال گذشته‌ی تاریخ ویدئو سازی در این مملکت؛ شاهد تکان دادن سر و دست و قدم زدن خواننده – و یا سخیف‌تر از آن – شاهدِ بازی‌کردن خواننده با برگ و تنه‌ی درختان و “ور رفتن‌”های بیهوده با گل و گیاه باشد؟ آیا دیدن یک باغ خزان زده برای 4 دقیقه ویدئو خسته کننده نیست؟ اگر پشت این کار – به ادعای خود ویدئو- اسپانسری حضور داشته است؛ عدم و حضور این اسپانسر در کجا قرار است خود را توجیه کند؟ براستی “پری‌چهره‌ای که حالا نهان شده است” با چه تعبیر و استعاره‌ی بصری‌ای در قالب یک ” کاسکو” ی رنگارنگ که بر طاق پنجره‌ای می‌خرامد، قابل قبول است؟
    براستی این ویدئو با ویدئویی که لینکش در زیر است، در ساز و کار فیلم‌سازی – جز در کیفیت و حرکات دوربین – و در آن چه که نهایتأ بیننده قرار است با مشاهده از طریق چشم از آن تاثیر بگیرد؛ چه فرقی می‌کند؟ جز این‌که تکنیک فیلمبرداری و کیفیت دوربین‌ها در حال حاضر بسیار قابل توجه است؟ از این پیشرفت تکنولوژیک سهم حوزه‌ی ویدئو سازی برای موسیقی در ایران چقدر بوده است؟ بماند که این ترانه در حدود نیم قرن پیش ساخته شده است و هنوز جاودان و منحصر بفرد است.
    http://www.youtube.com/watch?v=KuUvHwDffQk

  6. شعیث می‌گه:

    احسنت به شما آقای رژنگ آ واقعا زدی وسط خال

  7. fargol می‌گه:

    kheiliiiiiiiiii zibaaaaa boooooood,aliiiiii boood.

  8. hadi می‌گه:

    با سلام وتبریک بابت سایت خوبتان
    ویدوی اقای سرلک بسیار زیباست ولی یکایک کلمات اقای ارژنگ را تآیید میکنم با توجه به این مسَله که در مملکت ما ممنوعیت های زیادی برای موسیقی وجود دارد که مانع نه فقط کلیپ بلکه پیشرفت خود موسیقی ملی و سنتی ماست .وچیزی که ما مشاهده میکنیم حصل دسترنج افراد دلسوز موسیقی است . در صدا و سیمای ما نشان دادن نوازنده ممنوع است.ووو تو خود بخوان حدیث مفصل از این مجمل

  9. hadi می‌گه:

    ویک موضوع که یادم رفت اشاره کنم سیاسی کردن ورزش چقدر به ضرر ما تمام شد و حالا نوبت موسیقیست که در مقابل رژیم صهیونستی از صحنه در حقیقت فرارکند .

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

تبلیغات
تبلیغات

عضویت در خبرنامه

با افزودن ایمیل خود به لیست خبرنامه سایت از جدیدترین رویدادهای موسیقی ایران توسط ارسال ایمیل آگاه شوید.